Sevgili blog um biliyorum seni çok ihmal ettim. İş güç işte sen biliyorsun…

Bugün sitem dolu bi yazı yazacağım. Ama korkma sitemim sana değil hayata.

Doğduğum günden beri okudum.Okuyan adam olur dedikleri için okudum durdum.Zekamın ve kapasitemin izin verdiği kadarı ile.Akıl başa geldiğinde hep programcı yada tasarımcı olmak istemiştim.ehh iyi kötü oldumda

Oldum da ne oldu be blog…

Zamanında benimle birlikte okula başlayıp lisede ortaokulda bırakanlarla kıyaslıyorum da kendimi durum biraz kötü.

Hiç kimse yanlış anlamasın, kimsenin kazandığında gözüm yok Allah daha çok versin.Ama zoruma gidiyor be blog.

Sabah 6 da kalkıp işe gidiyorum.İt gibi kafgayı kaldırmadan kod yazıyorum.Olur olmadık şeyler için milletle tartışıyorum.Dert ne yazılan kodun performansı…

Diceksin şimdi “Lan zibidi severek yapmıo musun? Senin seçimin değilmiydi ?” diye…

Evet ben kendim bunu seçtim severte yapıyorum.Fakat bezdirdiler be blog.Katı iş kuralları, emek emek kod yazıp karşılığında 3 kuruş parayı sanki sen haketmemişsin, karşındaki lütfetmiş gibi almak çok zor.

Ben bu şekilde çalışadurayım.Aynı dönemde okulu bırakan arkadaşlar ne mi yapıyorlar:)

Gayet güzel bir hayat günün 3 bilemedin 4 saati çalışıp geri kalan kısmındad ya playstation oynuyorlar yada sevdikleri insanlarla geziyorlar.İşin güzeli kimsenin nazını çekmiyolar.

Şimdi sen söyle be blog adalet bu mudur?

En azından daha iyi çalışma şartlarını hak etmiyor muyum ? Daha rahat çalışma şartlarını.

Bu arada son ümidim olan soccermadness ı ea sports yapmış yani yine sürünmece be blog.Merak ediyorum 35 yaşıma geldiğimde işsiz ve bitkin bi yazılımı olarak bu yazıyı okuduğumda ( tabi o zamana kadar yaşayabilirsem) neler hissedeceğimi çok merak ediyorum…